Wat is jouw rol bij het Rode Kruis, Zahra?

“Ik werk als Coördinator Hulpverlening bij het Rode Kruis Noord-Nederland. Daar ben ik verantwoordelijk voor het thema Opvang en onderwerpen die daaraan gelinkt zijn. Denk aan mensenhandel, ongedocumenteerde migranten en Ready2Help. Ik hou me bezig met hulpvragen van vluchtelingen en migranten. Daarnaast coördineer ik verschillende hulpverleningsactiviteiten. Ook ben ik ambassadeur Diversiteit & Inclusie. In onze regio bevindt zich het aanmeldcentrum van het COA in Ter Apel. Wanneer de bezetting daar oploopt, kan het Rode Kruis - als daarom wordt gevraagd - ondersteuning bieden. In zulke situaties coördineer ik de inzet van onze hulpverlening. Dat kan zowel in Ter Apel zijn als in omliggende gemeenten, bijvoorbeeld wanneer er noodopvanglocaties moeten worden ingericht.’’

Janny, hoe ben je bij het Rode Kruis begonnen en wil je meer over jouw rol vertellen?

“Vlak na mijn pensioen liet Zahra mij een vacature zien over Restoring Family Links. Ik was gelijk geïnteresseerd. We houden ons bezig met het herstel van contact tussen familieleden. We helpen mensen die elkaar door conflict, migratie of natuurrampen uit het oog zijn verloren. Tijdens een intakegesprek stellen we veel vragen om het verhaal duidelijk te krijgen. Het is belangrijk dat er zoekmogelijkheden zijn voordat we een actie beginnen, omdat het Rode Kruis, om veiligheidsredenen, niet in elk land kan zoeken. De kans op het herstel van contact is groter als we iemand spreken die niet te lang geleden zijn of haar familielid is kwijtgeraakt.”

Zahra, hoe ben jij bij het Rode Kruis begonnen?

“Tijdens mijn premaster in 2015 realiseerde ik me dat ik maatschappelijk werk wilde doen. Ik ging aan de slag als vrijwilliger bij VluchtelingenWerk Nederland en later werd ik onderdeel van het jongerenteam bij het Rode Kruis. Samen met dit team organiseerden we activiteiten om geld op te halen voor 3FM Serious Request. Dat was heel leuk om te doen. Na mijn studie in Leiden besloot ik om terug te gaan naar Groningen. Ik werd gevraagd als ambassadeur voor Diversiteit & Inclusie. Toen er vervolgens een vacature vrijkwam voor Coördinator Hulpverlening Opvang voelde dat door mijn achtergrond in Midden-Oostenstudies als een mooie volgende stap.’’

Janny: “Toen je een jaar of veertien was, zei je al dat je voor het Rode Kruis in Genève wilde werken. Kan je je dat nog herinneren?” “Nee, dat weet ik niet meer,” zegt Zahra lachend. Janny: “Zahra heeft altijd iets willen betekenen voor anderen.” 
Zahra: “Het Rode Kruis is natuurlijk een grote naam, dus ik denk dat er vroeger onbewust een zaadje is geplant.” 

Wat maakt het Rode Kruis zo bijzonder voor jullie?

Janny: “Het is een wereldwijd bekende organisatie. Het Rode Kruis is neutraal en onafhankelijk. Dat vind ik belangrijk, ook in mijn gesprekken met hulpvragers. Deze grondbeginselen verbinden ons op een positieve manier.” 
Zahra: “Wat me raakt in mijn functie is dat ik mag werken met vluchtelingen. Ik vind het belangrijk dat je mensen echt kan helpen. Mijn vader is gevlucht uit Irak, dus mede daarom vind ik dit onderwerp zo belangrijk. Veel mensen in opvanglocaties hebben het zwaar, tegelijkertijd hebben veel mensen een uitgesproken mening over dit thema. Juist daarom vind ik de neutraliteit van het Rode Kruis zo waardevol. Wij kiezen geen kant in politieke of maatschappelijke discussies; we kiezen voor de mens. Die neutraliteit betekent dat ik, ongeacht het debat om ons heen, altijd kan zeggen dat we er zijn voor de mensen die hulp nodig hebben, ongeacht waar ze vandaan komen. Dat principe is voor mij de kern van ons werk.’’

Janny: “Mijn man is Arabisch en ik spreek daardoor de taal een beetje. Dat is een mooie meerwaarde tijdens gesprekken. Veel hulpvragers spreken namelijk Arabisch. Een Arabische groet of een paar woorden over de ramadan breken het ijs. Daarnaast zorgt het voor verbinding en begrip.”

Waarom vinden jullie dit werk zo belangrijk om te doen?

Zahra: “Van mijn moeder leerde ik om altijd klaar te staan voor anderen. Tijdens een vakantie lang geleden was er een moment dat me altijd is bijgebleven. We zagen een vrouw uitgeput en verdrietig op de grond zitten. Niemand keek naar haar om, maar mijn moeder wel. Zij stapte op de vrouw af, vroeg hoe het met haar ging en wat ze voor haar kon betekenen. Uiteindelijk heeft ze eten en drinken voor haar gehaald. Dat voorbeeld liet me zien hoe groot het verschil kan zijn wanneer je naar iemand in nood omkijkt. Diezelfde waarde herken ik bij het Rode Kruis: we staan klaar voor mensen die hulp nodig hebben.’’

Janny: “Ik vind het heel mooi als ik mensen een stapje verder kan helpen en iets zelfstandiger zie worden. Bij Restoring Family Links helpen we mensen in een gesprek al door gewoon te luisteren. Ze kunnen hun verhaal aan ons vertellen. Ook geven we ze tips zodat ze zelf kunnen zoeken. Dan zie je hun houding veranderen. Mensen voelen zich door ons gehoord en dat is belangrijk.”

Wat is jullie mooiste herinnering aan het Rode Kruis?

Janny: “Voor mij is dat een matchgesprek waarbij we iemand kunnen vertellen dat zijn of haar familielid gevonden is en we hen in contact kunnen brengen. Dit is prachtig en laat je opnieuw realiseren waar je het voor doet. We brengen echt families samen.”
Zahra: “Ik heb niet per se één mooiste herinnering, maar wel een voorval dat veel indruk op me maakte. Toen ik net begon bij het Rode Kruis was er weer een crisis in Ter Apel. In september 2024 raakte het aanmeldcentrum overvol en dreigden er opnieuw mensen buiten op het grasveld te moeten overnachten. Samen met onze vrijwilligers en omliggende gemeenten hebben we toen in korte tijd crisisnoodopvang kunnen organiseren. Het was indrukwekkend en bijzonder om te zien hoe snel iedereen in actie kwam. Er was zoveel bereidheid om dit te laten slagen. We kregen het verzoek van het COA om tien uur ‘s avonds en om twee uur ‘s nachts stond de noodopvanglocatie klaar. Dat geeft je echt een boost.” 

Is jullie band veranderd doordat jullie allebei bij het Rode Kruis werken?

Zahra: “Nee, dat niet, we hadden altijd al een goede band. Wekelijks ben ik bij mijn ouders in Assen en we gaan vaak samen op vakantie. Ik vind het alleen maar leuk dat we elkaar nu een extra dag in de week zien. Onze activiteiten raken wel aan elkaar, maar we werken niet direct samen.”
Janny: “De band is inderdaad altijd goed geweest. Ik denk dat dat een voorwaarde is om samen bij dezelfde organisatie te werken. Zahra heeft mij in het begin enorm goed geholpen. Ze was echt een vraagbaak voor mij.” 

Waar zijn jullie het meest trots op?

Janny: “Ik ben het meest trots op wie Zahra als persoon is. Een enorme doorzetter, lief, behulpzaam en zachtaardig. Ook kent ze haar grenzen. Als ik haar karakter beschrijf, past ze gewoon één op één bij het Rode Kruis.” 
Zahra: “Mijn moeder is mijn voorbeeld. Ik vind het mooi om te zien hoe ze haar rol heeft opgepakt en hoe ze haar verantwoordelijkheid in het team neemt. Dat je zoveel emotioneel beladen gesprekken hebt en dat niet mee naar huis neemt, dat zou ik zelf niet kunnen. Daar heb ik veel bewondering voor.”