Leestijd 5 minuten

“Juist als het spannend wordt, is rust het belangrijkste wat je kunt brengen. Dat hoop ik ook mee te geven aan het team”

Voor zijn jarenlange inzet ontving Florian van Hunnik de zilveren Medaille van Verdienste van het Rode Kruis. “Het voelde heel onwerkelijk”, zegt hij nuchter. “Ik was hier totaal niet mee bezig.” Al ruim twintig jaar zet Florian zich in als vrijwilliger. Wat drijft hem en welke momenten zijn hem bijgebleven? 

Florian (38) is het type vrijwilliger dat zelden op de voorgrond staat. Al 21 jaar is hij actief bij het Rode Kruis, begonnen toen hij zeventien was, gedreven door de wens om iets te betekenen voor anderen. Inmiddels is hij verpleegkundige bij de medische dienst en inzetleider medische zorg bij de Marathon van Amsterdam. Een rol die verder gaat dan zichtbaar is voor het publiek langs de route: “Samen met de projectleider evenementen ben je maanden van tevoren bezig. Overleggen met de organisatie, de ambulancedienst, andere partners. Op de dag zelf komt alles samen en moet het medische draaiboek kloppen.”

Van evenement tot rampscenario

Daarnaast vervult Florian een sleutelrol als hoofd van het calamiteitenhospitaalteam in Utrecht, een samenwerking tussen UMC Utrecht, Defensie en het Rode Kruis. Een team van zo’n zestig vrijwilligers staat paraat om bij grote calamiteiten in korte tijd veel slachtoffers op te vangen. Soms blijft het jaren stil en soms kan binnen tien minuten de telefoon gaan en moet iedereen klaarstaan. Juist die onvoorspelbaarheid maakt het werk bijzonder. “Je bereidt je voor op iets waarvan je hoopt dat het nooit gebeurt.” Florian staat erom bekend dat hij in dit soort stressvolle situaties het hoofd koel houdt. "Juist als het spannend wordt, is rust het belangrijkste wat je kunt brengen. Dat hoop ik ook mee te geven aan het team.”

Vrijwilligerswerk draait om mensen, vertrouwen en blijven oefenen

Wat hem al die jaren heeft vastgehouden, zijn vooral de mensen. De warme ontvangst, het teamgevoel, de bereidheid om kennis te delen. “Ik werkte met vrijwilligers die ouder en ervaren waren. Ze namen de tijd om je mee te nemen. Die collegialiteit voelde meteen goed.” Scholing en blijven oefenen zijn voor Florian essentieel. Richtlijnen veranderen, situaties zijn zeldzaam maar intens. “Juist omdat je sommige handelingen gelukkig niet vaak hoeft te doen, moet je blijven trainen.”

Indrukwekkende momenten

Een ervaring die hem altijd bij zal blijven, is de openstelling van het calamiteitenhospitaal na de tramaanslag in Utrecht in 2019. “We wisten lange tijd niet of er nog meer daders waren. We konden het gebouw niet uit. Die dreiging en onzekerheid maakten diepe indruk.” Tegelijkertijd zijn er ook momenten van trots. Zoals de afgelopen editie van de Marathon van Amsterdam, waar het Rode Kruis voor het eerst alle medische zorg zelf leverde. “Dat mensen weer zelf naar buiten liepen waar eerder een ambulance nodig was, dat geeft enorm veel voldoening.”

De zilveren Medaille van Verdienste voelt voor Florian nog steeds wat onwennig. Tegelijkertijd vindt hij het een eer. “Kennelijk zien anderen wat je doet en vinden ze het bijzonder.” Zelf benadrukt hij dat hij het nooit alleen doet. “Samen kom je verder dan alleen.” Zijn boodschap aan alle Rode Kruisers is helder en oprecht: “Je mag echt trots zijn. Mensen vertrouwen ons, puur vanwege dat logo. Soms leggen ze letterlijk hun leven in onze handen. Sta daar af en toe bij stil. Het is heel bijzonder om daar onderdeel van te mogen zijn.”

“Anders zijn wordt gewaardeerd, in plaats van beoordeeld”

Als cultureel adviseur sta ik tussen de ervaringen van gemeenschappen en de structuren van beleid. Ik, maar ook veel collega cultureel adviseurs, hebben vergelijkbare omstandigheden meegemaakt zoals de gemeenschappen die we ondersteunen. Dit zorgt voor verbinding. Doordat ik ooit in onzekerheid heb moeten leven, begrijp ik dat beleid niet zomaar documenten zijn. Ze vormen de dagelijkse emoties, keuzes en het gevoel van ergens bij horen. We voeren veel gesprekken met verschillende partijen en zijn echt bruggenbouwers. Mijn werk gaat niet alleen over het vertalen van taal, maar over het vertalen en verwoorden van geleefde ervaringen tussen gemeenschappen en instituties.

Een nieuw begin

In 2019 ben ik verhuisd vanuit Syrië naar Nederland. Mijn eerste tijd in Nederland heb ik in opvanglocaties doorgebracht. Later begon ik mijn master ‘Social Challenges, Policies and Interventions’, aan de Universiteit in Utrecht. In deze studie richtte ik me op diversiteit en inclusie. Mijn persoonlijke ervaring en mijn academische achtergrond zijn van grote waarde in mijn huidige werk als cultureel adviseur bij het Rode Kruis. Mijn doel is om mensen met elkaar te verbinden.

Ervaring als kracht

Binnen het Rode Kruis werken we samen met veel afdelingen. We verzamelen inzichten tijdens focusgroepgesprekken. Ook ondersteunen we bewustwordingscampagnes met culturele inzichten, zitten we aan tafel bij beleidsgesprekken en de ontwikkeling van programma’s. De combinatie van mijn persoonlijke ervaring, master en eerdere werk met mensen op de vlucht of in een kwetsbare situatie, versterkt mijn werk. Tijdens mijn master onderzocht ik hoe vraagstukken ontstaan en hoe beleid de realiteit van mensen vormgeeft. Deze kennis en mijn ervaring hebben mijn manier van denken gevormd: analytisch, maar altijd geworteld in het dagelijks leven van mensen.

Bruggen bouwen

Wat ik het meest waardevol vind aan mijn werk is begrip creëren tussen mensen die elkaar anders misschien verkeerd zouden begrijpen. Ik vind het in mijn werk belangrijk dat mensen het gevoel krijgen dat ze ertoe doen. Als cultureel adviseur blijven we zelf ook leren. We moeten af en toe uit onze eigen bubbels stappen en leren over de wereld en de mensen met wie we werken. Zij maken immers deel uit van onze samenleving.

Toen ik bij het Rode Kruis ging werken, was mijn wens dat we echt leren om elkaar werkelijk te begrijpen en de menselijke kant van het verhaal te zien. Wanneer er ruimte is voor dialoog en wederzijds respect, ontstaat er begrip. Daarbij zijn de grondbeginselen heel belangrijk. Vooral het grondbeginsel van onpartijdigheid. Voor mij creëert dat een veilige omgeving waarin we open kunnen denken en eerlijk kunnen spreken. 

Wanneer ik vertel dat ik bij het Rode Kruis werk, geeft dat een gevoel van veiligheid. Hierdoor kunnen we moeilijke gesprekken voeren met respect en neutraliteit. Bij het Rode Kruis wordt diversiteit gerespecteerd in plaats van beoordeeld. Dat is het allermooiste!